16 odsłona - 22 czerwiec - Kwiaty w oknie

Koszyk lekki
Red Box – Chenko

Red box to właściwie zjawisko. Co ciekawe sporą popularność zyskało w Polsce za sprawą popularyzacji przez Trójkę. Szkoda, że to radio nie spopularyzowało mnóstwo innych niemniej wartościowych w tym czasie wykonawców, ale z drugiej strony pamiętam jak ogromne kłopoty sprawiały „Niedźwiedziowi” ściąganie płyt, jak on to nazywał – długogrających. Każda jego wizyta w Londynie to było potężne wydarzenie. Dziś w dobie Internetu to się nie mieści w głowach. Do rzeczy. Red Box zrobili coś zupełnie niepowtarzalnego, coś unikatowego na wskroś. Nie tylko dotyczy to tego arcy-utworu, tego arcydzieła muzyki pop, ale o inne niesamowite utwory, szalony Train, przebojowe For America, kapitalne Heart of the Sun, które po dziś dzień brzmi świeżo i porywająco, bajeczne Hungry itd. Oczywiście formacja nie uniknęła mielizn, ale w ogólnym rozrachunku bilans tej zapomnianej na świecie grupy jest zamknięty ogromnym plusem.

Oryginalny teledysk:





lub wersja do odsłuchu





Koszyk ciężki:

Rollins Band – Liar

Wokalista, poeta, pisarz, aktor, wydawca, twórca rozmaitych opowiadań i anegdot, człowiek starający połączyć rozwój duchowy (czytanie, pisanie książek) z fizycznym (codzienne treningi), nie pije, nie pali. To nie mowa o duchownym czy o mnichu. To jeden z protoplastów hardcore’a. Henry Rollins. Nie ma w tych grama przesady, to człowiek renesansu, który jest mocno zaangażowany również politycznie. Zostawmy Rollinsa, skupmy się na muzyce. A tu jest ostra i ciężka jazda, gdzie nie brakuje odniesień do hardcore’a, punk rocka, czasem i heavy metalu i hard rocka. Utwór Liar to apogeum Rollins Band, lekko funkujące canto nie zapowiada niesamowitej nawałnicy jaka przetacza się przez ten utwór, Rollins właściwie nie śpiewa, ale melorecytuje, ryczy, szepcze, wrzeszczy, nawet śmieje się. Moc i genialny tekst, bardzo dobry teledysk, wymowny, kapitalna praca instrumentarium i niesamowite budowanie napięcia. Siła tego kawałka poraża do cna. Paraliżuje. Absolutne arcydzieło hardcore’a.





Koszyk średni:

Travis - Flowers In The Window

Mało jest kapel, które miały tak dużą łatwość komponowania pięknych melodii, a tej formacji udawało się to aż za często. Flowers In The Window jest tak genialny, że nie mogę się uwolnić od ej piosenki po dziś dzień. Jest przepiękna. Lekka, ale nie przesłodzona. Spokojna, ale nie mdła. Radosna, ale i pełna refleksji. Nie nudzi się nigdy, a jeszcze ten fantastyczny teledysk. Jeden z najfajniejszych pop-rockowych kawałków, jakie się pojawiły w moich małżowinach usznych. 





Laurka:

Formacja Niezywych Schabuff - Żółty rower

http://www.youtube.com/watch?v=wM0fa8fIsow

15 odsłona - 15 czerwiec - świt

Koszyk średni

The The – Slow Emotion replay

To był wielki przebój, utwór w Polsce zupełnie niezauważony, przeoczony. To piosenka pełna bólu i smutku, ale zagrana z niespotykaną na co dzień pasją i uczuciem. Matt Johnson wielokrotnie udowadniał swoją klasę, będąc zawsze skromnym i dość trudnym, w gruncie rzeczy, człowiekiem. Płyta the dusk, z której pochodził ten utwór była kolejną znakomitą płytą. Mocno zaangażował się w jej produkcję Johnny Marr i to słychać. Utwór, tak jak cała płyta przebojowy i porywający, ujmujący piękna partią harmonijki ustnej, kapitalnie pulsującą linią wybijaną przez basową gitarę i ten niepowtarzalny pełen emocji głos, piękna melodia, piękny tekst, jakich w twórczości tej ignorowanej przez polskie media wspaniałej formacji.





Koszyk ciężki:

Static-x – Push it

To podmuch mocy, kawałek zmiata z powierzchni ziemi, nie pozostawia żadnej cząstki. Nie ukrywam, że okres pojawienia się tej piosenki na listach był najlepszy z możliwych, ponieważ czułem silną fascynację taką muzyką. Okres przecież całkiem niezły. Muzyka tej formacji to odmiana nu-metalu i trash metalu okraszona lekko industrialnymi brzmieniami spod znaku White Zombie, potem formacja zaczęła grzęznąć w przystępniejsze oblicze rocka industrialnego a potem ugrzęzła zupełnie w marazmie, miewając czasem przebłyski dobrej formy. Push it ma tyle mocy, że aż prąd przepływa po plecach.





Koszyk lekki:

Madonna - This Used To Be My Playground

Nie da się nie znać Madonny, bo to ona jest niekwestionowaną królową muzyki pop. Ostatnio słyszę co rusz o róznych nowych koronowanych, najgłośniej o Lady Gaga, u nas w Polsce jest to Doda, strach wymieniać włoski odpowiednik. Chyba te wokalistki zdają sobie sprawę, że na to miano trzeba sobie zasłużyć, nie tylko fajerwerkami na koncertach, ale przede wszystkim latami na scenie, ilością ponadczasowych przebojów, może też umiejętnością znalezienia się w określonym czasie z zachowanie twarzy. Tę umiejętność Madonna posiadała przez ponad 15 lat nie schodząc poniżej wysokiego poziomu. Od okresu Music zaczęła się ostra równia pochyła. Ważne w jej muzyce jest to, że mimo, że to pop-music – jest ona bardzo charakterystyczna, a każda płyta jest niezbitym dowodem na ciągły rozwój, wynikajacy także z osobistych perypetii. Każdy pamięta bajecznie piękne, z dziecięcym teledyskiem Dear Jessie, przebojowe, przesycone hiszpańskim klimatem La Isla Bonita, kapitalne, przepełnione erotyzmem, ba, niemalże pornografią, Erotica, Kapitalnie wyprodukowane i skrojone przestrzennie Frozen, naiwne na wskoś Material Girl, delikatny jak piórko Secret i mnóstwo innych. Przebój gonił przebój. Nawet najwięksi przeciwnicy pop-music nie mają wątpliwości – geniusz w swej klasie. Ja bardzo cenię sobie płytę Erotica ale wybranie jednego największego, mojego ulubionego łatwe nie jest. Wybiorę zatem utwór z okresu, gdy Madonna była nieco znudzona kontrowersyjną postawą i nagrała liryczne, kojące i piękne dzieło Bedtime Stories i utwór This Used To Be My Playground, który na tej płycie się nie znalazł tylko na jakimś soundtracku. Madonna do smakowania.





Laurka:

The Kooks - Naive

14 odsłona - 8 czerwiec - szmata do szmaty

koszyk ciężki:

Queens Of The Stone Age - If Only

Josh Homme to jedna z najbardziej inspirujących postaci w muzyce. To dzięki niemu stoner rock wyszedł poza strzechy, to on nadał jako jeden z nielicznych w muzyce przełomu wieku niepowtarzalne brzmienie i klimat swojej muzyce, tak mocno, że praktycznie każdy jego ruch gitarą jest rozpoznawalny i jedyny w swoim rodzaju. To on współtworzył jedno z najbardziej niezwykłych zjawisk w muzyce rockowej – Kyuss. To on inspirował tak silnie inne formacje jak np. Arctic monkeys, która z przeciętnej rock’n’rollowej kapelki zamieniła się w rasową rockową załogę. To on nigdy nie schodzi poniżej pewnego poziomu, a nawet jego poboczne projekty jak Eagles of Death Metal, Them Crooked Vultures, Desert Sessions brzmią fascynująco i świeżo.  Choć przecież każde jest zupełnie inne, Eagles – radosne rock’n’rollowe, to drugie bliskie klasycznej muzyki rockowej, Desert Sessions – to niemalże pustynny jazz, improwizacje na środku pustyni. Dziś każdy chce grać z nim i podziwiać jego muzyczne ego. Jego wszechstronność, łatwość komponowania świetnych melodii, kreowania karkołomnych solówek, tworzenia rockowych przebojów, kilkugodzinnych jamów z muzykami z innych światów muzycznych. Jest sobą i nigdy nie przestał nim być i jak słucham np. Make It Wit Chu z ostatniej płyty to jestem pewien, że będzie mnie jeszcze wiele razy zachwycał, bo jego wszechstronność nie pozwala mu zamknąć się w 4 ścianach muzycznych. Wielki szacun.

koszyk lekki:

Gus Gus – Ladyshave

Islandia to kraj, w którym nie brakuje niezwykłych wykonawców, z różnych muzycznych światów. Gus Gus to jeden z najbardziej niezwykłych.  Na początkach kariery był to zespół stworzony przez dziewięć osób, różnych osobowości, z których każda dawała coś od siebie. Trzonem ich muzyki był trip-hop, elektronika czasem pop i dance, ale ta muzyka zawsze ze względu na liczne inspiracje unikała łatwym klasyfikacjom, każde jej szufladkowanie było krzywdzące. Pierwsze albumy były wyjątkowo udane i fascynujące. Oczywiście tworzyli też znakomite przeboje i łatwo wpadające w ucho melodie, nawet po przetrzebieniu składu. Mimo, że mariaż z muzyką techno i house uważam za nieudany, było czuć ciągle w tej muzyce coś niepowtarzalnego.

koszyk średni:

Eels – Susan’s house

Bohaterem średniego koszyka jest E. Nie będę ukrywał ani ściemniał – kocham tego faceta. Eels to jedna z moich ulubionych kapel. Kocham Facia za całokształt, za to że jego życiorys tak bardzo przypomina mój, może dlatego, że jego muzyka jest na wskroś autentyczna, że w każdej kompozycji, nawet tej wesołej czuć ból i lęk. Ostatnio Eels wydają płyty za często, zdecydowanie, ale nawet na tych najnowszych można znaleźć jakąś perłę. Natomiast mają za sobą kilka naprawdę wybornych, fantastycznych. Ten głos, to brzmienie, ten luz, ten niepowtarzalny klimacik zadumy i jakiejś wątpliwości. Wskazanie jednej piosenki nie jest łatwe, bo czy wezmę bujający Novocaine For The Soul, czy bajkowy Fresh Feeling, przesympatyczny ale mocno przewrotny Rags To Rags, balladowy It's A Motherfucker – to każdy utwór jest inny, jazzujący Hospital Food, bluesowy Dog Faced Boy, lekki jak piórko Trouble With Dreams, czy rockowy Mental, czy w końcu chore do cna cancer for the cure, czy znane ze Shreka My Beloved Monster czy przekochane Your Lucky Day in Hell i kilkanaście innych. Same perły. Nie wiem co wybrać. Nie da się. Bo cała ta twórczość jest magiczna. Moim zdaniem , nie znać to straszny obciach. Kiedyś któryś pismak bardzo nieładnie napisał, że Gobain popełnił samobójstwo ponieważ nie był w stanie nagrać takiej płyty jak Beautiful Freak, nie podobał mi się ten tekst, ale nie mam wątpliwości, że Kurt nie pogardził by taką płytą. Lekką a pełną emocji.

Laurka:

Thompson Twins - Doctor! Doctor!

http://www.dailymotion.com/video/x20zaq_thompson-twins-doctor-doctor_music

13 odsłona - 1 czerwca 2011 - Wieje racewind Koszyk lekki: Peter Gabriel - Steam Peter Gabriel to niezwykła postać, jak na wykształciucha i miłośnika muzyki nie tylko rockowej dał się poznać jako nietuzinkowy artysta, który lubił łamać granice. Pięknie wychodziły mu i ballady i melodramaty muzyczne i art.-rockowe pejzaże, ale miał słabość do soul-rockowych dziwolągów. To moim zdaniem wyróżniki jego twórczości, jego spinki artystyczne. Zawsze jego songi – hiciory były wizytówką jego formy. Tomek Beksiński nie trawił tego oblicza artysty, ja wręcz odwrotnie, każdy pamięta prekursorski Sledge Hammer, do którego teledysk wyprzedzał epokę. Każdy pamięta jego wykręcone Digging In The Dirt, skoczne Big Time czy szalone Kiss that Frog. Skoro pamięta to, to z pewnością pamięta i Steam. Ktoś napisał w recenzji w Q z przekąsem, że Gabriel gra hip hop, oczywiście była to gruba przesada, ale jak znam osobność i niezwykłość jego muzycznego oblicza stać go nawet na takie wyskoki. Wstyd nie znać. Art-rockowy hip hop, jakkolwiek dziwnie to brzmi. Koszyk cięzki: biohazard - after forever Długo zastanawiałem się co począć z tą formacją, bo wykroiła całą masę wielkich kawałków, ale nie było w tym żadnych takich typowych hiciorów, każda płyta to monolit. Nie oszukujmy się, mamy do czynienia z wybitną formacją, bo nikt przed nimi tak agresywnie i jednocześnie przebojowo nie grał. Nikt nie brzmiał tak przekonywująco, tak dobitnie, mocno i oryginalnie. Duch hip hopu unosił się jak dym w palarni, ale była moc hardcore’a, trash metalu, Black Sabbath i w ogóle wszystkiego co najlepsze w ciężkiej muzyce. Dobry riff, ciężka jazda, ale wszystko tu było prefekcyjnie poukładane. Wybrałem kawałek wybijający się z typowego monolitu. To cover ich wielkich mistrzów, Black Sabbath, dlaczego wybrałem ten kawałek? Po pierwsze ta płyta z której pochodzi ten kawałek to najlepszy „Tribute to.. „ w historii. http://pl.wikipedia.org/wiki/Nativity_in_Black,nie znam i nie poznam lepszego i spójniejszego składaka w tym stylu. Każda formacja, zwłaszcza na pierwszej części zabrzmiała tak jak biohazard, czyli zagrali po swojemu, klasyczny kawałek po swojemu. Kilkanaście kapel natchniętych. Bez cienia przesady.  [/youtube] Koszyk średni: The Stranglers - Midnight Summer Dream To Piosenka, po przesłuchaniu której kilkanaście razy można wpaść w schizofrenię, to arcydzieło zimnej fali, to chłód i mrok. To piękno, które nie pozostawia człowieka takiego samego po przesłuchaniu. Nie ma się co łudzić, to jedna z najbardziej ulubionych moich pieśni. Naj.. Naj… Nie wiem, jak to się stało, bo w sumie to prosty motyw, do pewnego momentu to przecież melodeklamacja, z ciągle powtarzanym motywem. Zaczynali jak punkowcy wraz z całą armią wywrotowców, ale zawsze wyróżniali się liryzmem, nawet gdy na singlu wychodził kawałek o cipkach i bzykaniu. Na Female poszli na całość. Pejzaż muzyczny. Nie wiem, jak oni to zrobili, ale zrobili to. Kanon. Wyobraźnia pracuje bez wytchnienia.

_________________ http://www.mycharts.pl/forum/viewforum.php?f=106 http://www.lastfm.pl/user/dziobaseczek

12 odsłona - 25 maja 2011 - Koń zwany wojną

Koszyk lekki

The Sundays - Here's Where The Story Ends

Właściwie to nie koszyk lekki, to arcy-hiper-lekki. The Sundays to muzyka tak delikatna, można mieć wrażenie, że delikatna jak pajęcza nić. Dziś niewiasty dwoją się i troją. Śpiewają w różnych konfiguracjach wokalnych, wydają fortuny na lekcje śpiewu, Rycza, wyją, szepczą. Każda wydaje się wielkim odkryciem, ale żadna nie umywa się do Harriet Wheeler. Oczywiście to nie Elizabeth Frazer czy Sinead O Connor, ale talent wokalny ogromny. Talent wykorzystany w stu procentach, bo tak wielu pięknych piosenek doczekaliśmy się ze stajni The Sundays, bajecznych, pięknych, typowych dla stylistyki 4AD ale mającej coś z klimatu dobrego pop-rocka, praktycznie nie ma tu słabej kompozycji. The Sundays to rzecz obowiązkowa dla każdego, kto ceni sobie eteryczny pięknie zaśpiewany, pięknie zagrany pop-rock, bez łzawej miałkości i ckliwej popowej mdłości. Wszystko jest tu niebiańskie. Muzyka niestarzejąca się.  Here's Where The Story Ends – to jedna z moich muzycznych miłości.

Koszyk średni

Moist – Resurrection

Kanadyjczycy wielokrotnie zmuszali mnie do kapitulacji. Kompletnie niesamowitymi melodiami, genialnymi aranżacjami, emocjonalnym sposobem artykułowania, niebywała mocą i sposobem śpiewania. Wykroili mnóstwo rewelacyjnych przebojów, które w gruncie rzeczy przepadły. Oczywiście ci, co lubili Z-rock 50 znają ich doskonale, ale kto zna z-rocka? Maniacy gitarowej muzyki. Weźcie Kill For You z kompletnie szalonym śpiewem i karkołomną solówka gitarową, narkotyczny Liberation, psychodeliczny Leave It Alone, zupełnie majestatyczny Morphine, czy prawdziwy hymn – Silver. Oni są niepowtarzalni i zostaną tylko dla nielicznych. Szkoda. Wstyd nie znać.

Resurrection to kwintesencja rocka. Jakbyście spotkali na swojej drodze Marsjanina i on spytałby się co to jest muzyka rockowa to puście mu Resurrection. Idealna melodia, genialne emocje, świetny teledysk, kapitalny tekst, kapitalne brzmienie

.

Koszyk cięzki:

Pride & Glory - Losin' Your Mind

Jak usłyszałem tę pieśń, każdy włos zjeżył mi się na głowie. Muzyka gitarowa zamoczona w południowym brzmieniu niemalże w klimacie klasyków southern rocka – Lynyrd skynyrd. Kupiłem kasetę, nie tylko ze względu na Zakka Wylde’a, jego wywalonych w kosmos solówek, ale przede wszystkim liczyłem na dobrego rock’n’rolla. I stało się. Zakk nie jest megalomanem. Jego muzyka, genialna technicznie ma wszystko co powinna mieć muzyka rockowa. Dowcip, melodię, rytm, fajne brzmienie, wszystko. To wspaniała płyta, właściwie kaseta J Dziś ciężko do mnie dotrzeć z takim brzmieniem, bo muzycy zapomnieli co jest istotą rock’n’rolla. To zabawa i dobra melodia. Ni ma już takich kapel, są tylko podróbki.  Muzycy koncentrują się na udziwnianiu i przeginaniu w stronę progresywnej nudy. Losin' Your Mind – idealna piosenka hard rockowa.

Laurka:

Grand National - Drink to Moving On

http://www.youtube.com/watch?v=my2Kyae7m6M

11 odsłona - 17 maja 2011 - dwójka książąt

11 odsłona - Dwójka książąt 

Koszyk lekki: 
Heart – Alone 

Kilka sekund przed wybuchem grunge’u Seattle to była deszczowa mieścina na krańcu Stanów. Mało kto był świadomy co może się stać. Co zrobi kilku facetów we flanelowych koszulach. Heart też stamtąd pochodził i grał muzykę zupełnie odmienną, kilka sekund przed… .To był pop – rock skrojony niemalże idealnie po to by hasał po listach przebojów. Tylko jest w tej muzyce coś ponadczasowego, coś co nie pozwoliło umrzeć tej muzyce po kilku latach, bo z przyjemnością sięgam po nią po dziś dzień. To głos Ann Wilson. Nie oszukujmy się, muzyka Heart zestarzała się, brzmi momentami bardzo źle. Ale od czego są ponadczasowe hity? Takie jak All I Wanna Do Is Make Love To You, jak Alone. Kiedy wydawać się mogło, że śladem Pat Benatar czy Lity Ford, Heart mógł zboczyć na trasę miałkiego, mdłego popu. Ann zawsze tchnęła życie w tą muzykę. Zawsze dzięki niej te banalne piosenki nabierały mocy i ognia. Oczywiście zawsze czegoś tam brakowało, by postawić ich obok the Pretenders. Posłuchajcie tej niesamowitych wokaliz i zrozumiecie, że to był pop najwyższej próby. Kiedy artystyczne odloty schodziły na drugi plan. Kiedy po prosty chciało się posłuchać dobrej muzyki na prywatce. A na takowe chodziłem od czasu do czasu. 

 

Koszyk średni: 
Spin Doctors - Two Princes 

Jeden z najciekawszych kapel jakie chodziły po naszym globie. Większość z nas patrzy na zespół z perspektywy Two Princes, utworu nieprawdopodobnie chwytliwego, radosnego, żywego, z resztą to był mój utwór roku 1993. Sięgnąłem po płytę, a tu psikus. Okazało się, że podobnie jak Train czy Dave Matthews Band panowie zakochani są w jamowaniu. W robieniu rzeczy pokręconych i nietuzinkowych. Kochaja długie, rozbudowane koncerty w klubach. Na singlu wyszły przecież pogięte do cna What Time Is It czy Cleopatra's Cat, czyli najeżonych solówkami songami w klimacie niemalże Primusa. Antyprzebojowe, acz rewelacyjne.Także sukces komercyjny był chyba trochę dziełem przypadku. Musze jednak zaznaczyć, że granica między miłością a niechęcią bywa cienka. Bywało, że ten klimat eksperymentu potrafił na płytach być męczący. Co innego koncerty. Tak czy siak pozostało po nich kilka naprawdę znakomitych piosenek. I własny, łatwo rozpoznawalny styl. No i two Princes – tak przebojowe, że aż zatyka dech w piersiach, ale zaproszenie do ambitniejszego świata Chris z chłopakami wysyłali dopiero kilka sekund później. Niektórzy zaproszenie przyjęli. 

 

Koszyk cięzki: 
Vex Red - The Closest 

Podmuch mocy, ale też jest coś przykuwającego uwagę, bo piosenka ma w sobie coś z wczesnego Stabbing Westward, czyli przystępny rock industrialny, jest też cos metalicznego, bardzo ognisty klimat ze świata A perfect circle. Can't Smile ma tez coś z klimatu Silverchair. Fast Cars – trochę jak Deftones, Vex Red nieco w klimacie Flaw. Czyli przegląd najlepszego w ciężkiej muzyce. Szkoda, że po jednej płycie się rozstali, bo mogli się jeszcze nieźle rozwinąć artystycznie. Dla mnie to było spore objawienie. 

 

laurka: 
Wprowadziłem tzw. laurkę, czyli czwarty utwór, który gra w mojej duszy ale nie roznosi jej na strzępy. Warto posłuchać, zwrócić uwagę, ale nie wchodzi w zakres tzw. hitów mojego życia. Warto posłuchać, bo to były ważne dla mnie piosenki, ale nigdy nie dorównywały tym trzem powyższym koszom. 

Ultrapull - Out For Me 

http://www.reverbnation.com/play_now/8405447 

Dziś już anonimowa formacja, której poznanie było dla mnie potężną frajdą. Muzyka niezbyt odkrywcza, bo stylistycznie zbliżona do Everclear, ale płyta From All Directions zabija ilością cudownych melodii.

10 odsłona - 10 maja 2011 - wybory PURH-a

Tool – H. Pisanie o Toolu powinno nazywać się arcypisaniem, to muzyka wybitna. Pamiętam jaki był szok jak sporo pismaków ochrzciło to metalową poezją. Niektórzy wielcy, tacy jak Tomek Beksiński nie potrafili tego przełknąć. Bo to bardzo trudna, zgrzytliwa, chora i nieokiełznana muzyka. Jest w niej poezja, faktycznie, ale nieco neurotyczna. Tutaj brak jest jakiejkolwiek lekkości, wszystko jest arcyciężkie, ale jednocześnie piękne i pociągające. To brzmienie gitary, świdrujące i pełne zgiełku, to posępne acz przestrzenne brzmienie, rytm kompletnie narkotyczny, zawodzenie Maynarda Jamesa Keenana, przechodzące w krzyk, czasem w jęk, czasem w jakąś modlitwę. To wszystko ma cechy jakiegoś misterium. To jest metal progresywny w najpełniejszym tego słowa znaczeniu. Nie ma tam odlotu w jakieś niedostępne dla nikogo muzyczne bezkresy, bo ta muzyka okazała się sukcesem komercyjnym (sic!), nie ma tam autouwielbienia, bo H. trwa 6 minut a mam wrażenie jakby trwało 2 sekundy i jest poczucie głodu i wielkiej radości tworzenia. Nie ma tam nic w nadmiarze. Płyta idealna. Metal idealny. Aha, przebój? Nic z tych rzeczy. R.E.M. - Texarkana Ta formacja tworzy wiele lat i właściwie wogóle się nie zmienia. Można się zastanawiać, jak tak można, toż to świętokradztwo. Świat się zmienia, obyczaje i podejście do muzyki. Po co ten konserwatyzm? Chyba ma to w sens, nie w sprawach gospodarczych czy politycznych, ale muzycznych. Można być tak, jak niektóre formacje wyśmiewane, szydzone, a można brzmieć świeżo i przekonująco. Bo R.E.M. mimo niewielu zwrotów stylistycznych mieli jedną cechę, która ich zawsze wynosiła na piedestał. Przebojowość i umiejętność przyglądania się trendom. Tak. Bo jak trzeba to znalazła się kolaboracja z Peaches, jak trzeba to i Kate Pierson zaśpiewała . I nie ma w tych zestawieniach ni krztyny dyletanctwa i bezguścia. Michael Stipe potrafił wykrzesać z każdej piosenki, z każdego artysty-gościa coś cennego. On się uczy od innych czegoś nowego będąc cały czas sobą. No i ten głos. I Te gitary. Michael jest wokalistą tak oryginalnym i wspaniałym, że nawet jeśli ogłuchnę, to wyczuję jego głos, te wibracje, te emocje. I te śpiewanie w tle Mike’a Millsa, coś nie do podrobienia. No i Peter Buck, powiem nie bez przesady, że to motor tej muzyki. Z pogranicza rocka, country, Folka i innych południowo amerykańskich stylów. Kate Bush - the sensual Word Muzyczny obraz pełen erotyzmu i liryzmu. Wierzyć mi się nie chce, że tak zwykła folkowo-rockowa piosenka została zamieniona w pełen seksu manifest miłości. Kate śpiewa tu w sposób niedostępny jakiejkolwiek kobiecie na tym globie. W ogóle porównajcie sobie to z jakimiś wypocinami Rihanny. Jak dla mnie, jak mam mówić o piosence idealnej, to ona właśnie taka jest. Kobieca, piękna, cudownie zagrana, zaśpiewana, lekka, emocjonalna. Ciarki przechodzą mi po plecach, nogach, a to cudowne zawodzenie powoduje dalsze eksploracje ciarek. Zobaczcie teledysk. Wieczór z taką kobietą i można umierać.

_________________